و نه بيت سلطنت . پيامبرشان در پاسخ گفت : خداى تعالى او را بر شما ترجيح داده و نيروى علمى و جسمى بخشيده ، و خدا ملك خود را به هر كس بخواهد مىدهد ، و او كسى است كه هيچ چيزى جلوگير بخشش او نمىشود ، و كسى است كه هر چه مىكند از روى علم و آگاهى است و طالوت ، همانطورى كه « صموئيل » فرموده ، مردى قوى هيكل و داناترين مردم بنى اسرائيل بود ، ولى چيزى كه هست اينكه مردى فقير بود ، و بنى اسرائيل از همين خصلتش خرده گرفتند ، و گفتند : آخر او مال فراوانى ندارد ، پيامبرشان گفت : نشانه اينكه او از طرف خدا ، سلطان شما شده اين است كه آن تابوت را كه سكينتى از پروردگارتان و بقيه اى از آنچه از آل موسى و آل هارون به جاى مانده در آن است براى شما مىآورد ، در حالى كه ملائكه آن تابوت را حمل مىكنند . و اين تابوت همان صندوقى است كه خداى تعالى بر ( مادر ) موسى نازل كرد و مادر موسى قنداق او را در آن نهاده و به دريا افكند ، و اين صندوق همواره در بين بنى اسرائيل بود و از آن تبرك مىجستند و چون مرگ موسى فرا رسيد ، الواح و زره خود را و آنچه از آيات نبوت داشت در آن نهاده و به وصى خود « يوشع » سپرد ، و اين تابوت هم چنان در بين ايشان بود تا آنكه آن را خوار و بى ارزش شمردند ، بطورى كه بچه ها با آن بازى كردند . بنى اسرائيل كه تا آن روز در كمال عزت و شرف زندگى مىكردند ، به خاطر اينكه راه گناه را پيش گرفته و به تابوت بى حرمتى كردند خدا آن تابوت را از بين برداشت . اين مساله ادامه داشت تا آن روزى كه از ظلم جالوت ، جانشان به لب آمده ، و از پيامبر زمان خود درخواست كردند تا از خدا بخواهد فرماندهى بر ايشان برانگيزد و آنان در ركابش با كفار بجنگند ، در آن روزگار خدا دوباره تابوت را به ايشان برگردانيد كه قرآن در باره اش فرمود : * ( « إِنَّ آيَةَ مُلْكِه أَنْ يَأْتِيَكُمُ التَّابُوتُ فِيه سَكِينَةٌ مِنْ رَبِّكُمْ وَبَقِيَّةٌ مِمَّا تَرَكَ آلُ مُوسى وَآلُ هارُونَ تَحْمِلُه الْمَلائِكَةُ » ) * ، سپس فرمود : منظور از « بقية » ذريه انبياء است . مؤلف : اينكه در روايت آمده بود ( و روايت شده كه آن پيامبر « ارميا » ( على نبينا و آله و عليه السلام بوده ) ، خودش روايتى است كه در وسط اين روايت قرار گرفته ، و اينكه امام ع فرمود : ( هم چنان كه خداى تعالى فرمود . . . ) منظورش اين بوده كه عده بسيارى از ايشان روى بر گردانيده و جز اندكى از آنان تسليم حكم قتال نشدند . و در بعضى از اخبار آمده است كه اين عده اندك شصت هزار نفر بودند ، و اين روايت را قمى در تفسيرش از پدرش از حسين بن خالد از حضرت رضا و عياشى از امام باقر ع